Afrika, De wereld

Namibië en Zuid-Afrika // Een ode aan Afrika

Ik besloot voor het eerst op reis te gaan. Een jaar lang sparen, fantaseren en uitkijken naar dat moment van vertrek. Na het afscheid bij de douane voel ik me sterker en banger als nooit tevoren. Een ode aan Afrika.

Zuid-Afrika

Ik beleefde zes intense weken tijdens mijn vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika. Leerde dat emoties universeel zijn en dat haat en liefde heel dicht bij elkaar liggen. Zo zag ik de moeder van een verkracht kind in de rechtszaal haar verdriet delen met de moeder van de verkrachter. Zij troostten elkaar. Ik keek verkrachters in hun ogen terwijl ze gearresteerd werden. Hield een meisje van elf in mijn armen terwijl ze een HIV/Aids test onderging en droogde haar vele tranen. Aldaar leerde ik wijze lessen. Ik reisde af naar Kaapstad. Ontdekte ook het mooie van Zuid-Afrika en kon beginnen met genieten van dit intense continent.

Namibië

Ik ging verder naar het noorden, reisde af naar Namibië. Samen met een groep reizigers maakte ik een tour door Etosha National Park. We zagen grootse dieren realiseerden ons hoe bijzonder al deze natuur en het wild is. Een lege zoutpan te midden van het park waar ik onophoudelijk naar kon blijven staren. Brullende leeuwen. Sierlijke antilopes. Immense olifanten. Bomen in alle soorten en kleuren.

In dat prachtige Etosha raakte onze truck van het pad en zaten we vast. We probeerden groeven in de banden te slijpen voor meer grip. Verzamelden stenen en maakten een nieuw pad. Duwden de truck vooruit. Althans, we deden een poging. Vele pogingen. Langzaam werd het donker. Na vele uren waren we uitgeput en was het water op. Eten was er niet. Evenals een toilet. Of een andere veilige plek buiten de truck om hoge nood te doen laten verdwijnen.

Verdwalen is soms het mooiste wat er is

Wanneer de nacht valt en de rest van de groep achterin de truck zich opmaakt voor wat slaap, ga ik voorin de truck zitten. De chauffeur pakt een fles whiskey uit zijn tas. De muziek gaat aan en samen staren we in het donker naar de sterrenhemel. Nooit eerder kon ik zo weids kijken en zoveel sterren zien. De alcohol in mijn buik houdt me al wachtend op hulp van buitenaf warm. Een glimlach tovert zich op mijn gezicht. Ik besef me ineens hoe groot de wereld is en hoe klein ik ben. Wij zijn. En hoe blij ik eigenlijk ben dat ik daar mag zijn op precies dát moment. Starend en mijmerend in de duisternis tot het weer licht wordt. Dan weet ik het zeker: een mooiere plek om te verdwalen bestaat er niet.

5

4

2

3

6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *