Hartsverhalen, Inner travel, Inspiratie

Over reizen, werk, festivals maar vooral…over mezelf.

Het is nogal een tijd geleden dat ik echt iets over mezelf schreef. Nu ik met een hobby geld blijk te kunnen verdienen schrijf ik over van alles, maar tijd voor een paar woorden aan mezelf gun ik mij niet. Ik neem er de tijd niet voor, wil er de tijd niet voor nemen. Nu vinden woorden altijd iets trager hun weg naar het papier wanneer ik zelf het onderwerp van de tekst ben. Althans, in den beginne. Wanneer ik eenmaal de focus heb, raakt de pen steeds sneller het papier, vormen woorden en zinnen zich als bijna automatisch. De drang om met een afstandje naar mezelf te kijken wordt groter naarmate er weer een reis dichterbij komt, zoals ook nu het geval is. Het is tijd. Een reisje naar binnen alvorens ik de vleugels weer spreid en wederom vertrek naar verre oorden.

2019 begon goed, zo niet fantastisch. Oud en nieuw vierde ik met mijn lieve huisgenoten in Buenos Aires en per 1 januari was ik dan officieel van start als freelancer. Een grote stap voor mij gezien het feit dat ik niet uit een ondernemersgezin kom en altijd gewend was om in dienst te zijn van (al dan niet vervelende) bazen. Ik begon vol energie aan het schrijven van een Instagram cursus voor beginners, startte een podcast op die ook al snel weer doodbloedde. Maar ik was bezig. Ik voelde dat ik juiste keuzes had gemaakt. In februari liftte en wandelde ik kilometers door Patagonië. Ik zoog mijn longen vol knappe, schone lucht en was letterlijk in, voor mij, het paradijs. 

In maart startte het voor de zoveelste keer opnieuw opbouwen in Nederland. Ik woonde een maandje bij vrienden in, zag iedereen terug en vond begin april woonruimte via een anti-kraak organisatie: precies zoals ik het graag wilde. Lage kosten en ruimte om mijn bedrijf verder vorm te geven. Het avontuur missend en bang voor teveel routine en sleur, zocht ik mijn spanning in andere dingen. Ik verlangde naar gekkigheid, spontane uitjes, was onwijs onrustig en probeerde ondertussen opdrachten binnen te halen. Wat zowaar lukte. Ik schreef content voor een reisbureau in Buenos Aires, schreef (en schrijf) maandelijkse artikelen voor een opdrachtgever in Sydney en deed mijn eerste filmproductie klus in Rotterdam. Groningen voelde veilig en fijn, maar ook saai en klein. Ik bezocht vrienden in Lissabon en Berlijn en op die manier was de lente van 2019 een voldongen feit.

Juni stond in het teken van Oerol. Wat een ervaring was dat. Tegelijkertijd een aanslag op mijn algehele gezondheid. Er werd gewerkt, maar ook veel gefeest. Ik voelde me thuis in mijn nieuwe ‘Oerol familie’ en samen maakten we het festival tot wat het was. Donkere, bruisende nachten vloeiden over in zonnige dagen op het strand. Het was te gek en ook mooi geweest na twee volledige weken in ons eigen eilandbubbeltje gezeten te hebben. 

Juli en augustus in Nederland betekende nog meer festivals en leuke dingen. Ik mocht voor The Boho Guide wederom afreizen naar MadNes, vierde mijn eigen feestje op Hongerige Wolf en spendeerde tijd in Brugge. Ik kreeg nieuwe schrijfklussen binnen: schreef folders, informatiebladen en website teksten. Het hoogtepunt van deze zwoele zomer? Noorderzon. Vijf jaren moest ik het missen. Een van mijn favoriete festivals van het jaar. Ik was fysiek niet in den lande en toen ik dat wel een keer was mislukte het inplannen van mijn vrije dagen zo grandioos dat ik huilend ergens op een kantoor in het midden van het land zat terwijl iedereen stond te dansen in het Plantsoentje. Dit jaar was dan ook ‘mijn’ jaar. Ik genoot van het plantsoen dat transformeerde in het kloppende hart van Groningen en waar de melodieën van het Dok de sfeer, en de ritmes het tempo van het voetenwerk bepaalden. 

En al die tijd borrelde er al iets. Want ik zorgde niet altijd even goed voor mezelf en maakte bijzondere keuzes op het gebied van de liefde. Verloor mijn hart aan mannen die onbereikbaar waren en investeerde in mensen die niet eenzelfde investering in mij deden. Waar ik eigenlijk niet oké mee was maar het ook maar liet gebeuren. Na augustus werd eveneens pijnlijk duidelijk hoe ik nog steeds kan worstelen met het aangeven van grenzen en het ‘bij mezelf’ blijven. Want wat is eigenlijk bij jezelf blijven wanneer je af en toe volledig de connectie mist met jezelf? 

Ik kluste lekker verder in september en oktober. Was tourmanager tijdens de Popronde, deed de productie van een gave filmklus en werkte hard aan mijn Inkside Out Apparel start-up. Toch voelde ik dat ik al een tijd lang dingen wilde veranderen maar dat me dat telkens niet lukte en de tijd maar voorbij raast. Dagelijks gedachten hebben over dingen die anders moeten maar daar in blijven hangen is dodelijk vermoeiend. En dat vicieuze cirkeltje begon me dat een beetje op te breken. Ik was nog steeds op vele feestjes te vinden maar wilde eigenlijk niet meer. Totdat ik na een woeste nacht waarin er van alles te veel was besloot om te stoppen met drinken. Voor hoe lang weet ik niet, maar nu een maand verder voelt het als een goede keuze. Ik leer veel over mezelf in sociale situaties maar ook over tijd die ik alleen doorbreng. Want feit is: wanneer je stopt met drinken ben je vaker alleen. En dat is soms fucking eenzaam. Jezus, wat een ellende is het bij tijden. En juist die eenzaamheid: mogen we het daar even over hebben?

Want hoe meer ik het in mijn omgeving deel, des te meer mensen beamen van precies hetzelfde last te hebben. We zijn met zijn allen zo ‘lekker online verbonden’ met elkaar maar missen intimiteit en aandacht. Niets nieuws natuurlijk, maar dat het collectief zo met ons gesteld was wist ik niet. Iedereen verdrinkt (in) zijn of haar eigen drama, mobiele telefoons zijn aan onze handen gekluisterd en snelle seks wint het van een goed gesprek: terwijl we dat laatste misschien wel des te meer nodig hebben. Er schuilt leegte en oppervlakkigheid in ons leven. En dit lege gevoel maakt dat ik nu op een random vrijdagavond ontzettend kan balen omdat iedereen zogenaamd iets leuks aan het doen is behalve ik. 

Wat natuurlijk onzinnig is. Zonder deze avond was ik alsnóg niet gaan schrijven. Had ik geen twee uur de tijd genomen om in een boek te verdwalen. Nam ik niet een keer een iets uitgebreidere douche, zorgde ik goed voor mijn lichaam en maakte ik een avondwandeling waarin ik de kop even leeg kon laten raken. Zonder deze avond alleen was ik weer volledig in een afleidingsmodus gegaan die wellicht ten koste zou gaan van mezelf. 

Het voelt een beetje alsof ik alles weer opnieuw in mag richten. Reizen en feestjes zijn een groot onderdeel van mij, maar wat als deze bijvoorbeeld wegvallen? Wie blijft er dan nog over? Ik wil geen kinderen, ben gek op mijn vrijheid maar ben ook zoekende naar houvast. Vandaag las ik in een interview met een reiziger: ‘het zijn vaak interessante mensen met mooie verhalen, maar er kleeft ook een bepaalde rusteloosheid en ongeworteldheid aan ze,’ Precies zo voel ik me ook, al een hele lange periode. Het is een intens gevoel die soms maakt dat ik me niet echt onderdeel voel van mezelf, mijn vrienden en familie en de maatschappij. Daarnaast voel ik soms de druk om me te moeten specialiseren maar merk ik ook dat juist het doen van al die verschillende soorten klussen me blij maakt. Maar is het zo voldoende?

Mijn zoektocht naar rust en tevredenheid zet ik voort. Een mooi onderzoek dat me in 2020 nog wel even bezig gaat houden. Nu eerst naar Peru. En Bolivia. Doen waar ik ‘gewoon’ goed in ben: de wereld in.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *