Azië, De wereld

Myanmar // Mijn kennismaking met Yangon

Myanmar. Een van de meest bijzondere plekken die ik zag. Drie jaar geleden bezocht ik deze ruwe diamant van Azië. Het eerste deel van een ontmoeting met dit spannende land.

De natuur is er ruig en heeft zich niet laten overheersen door de mensen. Nog niet, want dit alles lijkt snel te gaan veranderen nu veel toeristen en hotelketens het land ook ontdekt hebben. Myanmar is nog puur. Zowel de geschiedenis als de huidige staat van het land bezorgt je regelmatig een koude rilling. Zo is er nog steeds veel verdeeldheid onder mensen en organisaties welke naam nu te gebruiken: Myanmar of Birma. Het land wordt gezien als een dictatuur en protest vanuit de bevolking richting de machtshebbers wordt met harde maatregelen aangepakt. Media en mensenrechtenorganisaties komen maar moeilijk het land binnen en in het noorden is er nog steeds een burgeroorlog gaande tussen verschillende etnische groepen en het Birmese leger. De combinatie van haar geschiedenis, de ontwikkelingen, het onontdekte en de snelle groei van het land en het aantal toeristen deed mij besluiten Myanmar zelf te gaan ervaren.

De rit van het vliegveld in Yangon richting de binnenstad is meteen een hele belevenis. De regering besloot hier in de jaren ’70 dat iedereen rechts moest rijden om zo het verschil met andere Aziatische landen te benadrukken en afstand te doen van de koloniale Britse invloeden. De verwarring die hierdoor bij mij ontstaat wordt vooral veroorzaakt door de combinatie met het stuur aan de rechterkant van de auto. Het constante gevoel dat er iets niet klopt haalt gelukkig alleen mij uit mijn doen, want onze chauffeur rijdt al kauwend op zijn kun-yar – een verslavende combinatie van betelnoot en tabak – op zijn gemakje door de drukke hoofdstad.

Het is hier warm, zo niet bloedheet. Ik loop en ik loop en ik kijk mijn ogen uit. Mannen met longi’s aan, vrouwen en kinderen met schilderingen op hun gezicht. Door de vele gaten in de straten hinkel ik mij een weg door de drukte. De lokale bevolking spreekt geen woord Engels maar lachen hun rode tabaksgebitjes graag bloot. Kun-yar is hier hip en iedereen heeft bolle wangetjes van het rode, stimulerende goedje. Ik kan maar slecht wennen aan het geluid van de gorgelende keeltjes, het spugen en het eeuwige kauwen. Vol bewondering kijk ik toe hoe mijn taxichauffeur midden op straat zijn auto stil zet, zijn deur opengooit en vervolgens een spoor van rode betelnoot achterlaat. Waarna hij zijn deur weer dichtgooit en met zijn rode, ontblote tanden naar me lacht in de achteruitkijkspiegel.

Ik bezoek de Shewdagan pagoda bij het ondergaan van de zon, de meest imposante tempel die ik ooit zag. Zij wordt na zonsondergang prachtig verlicht en het goud steekt intens af tegen de duistere avondlucht die is gevallen.

De volgende ochtend besluit ik met de Yangon Circular Train te gaan. Deze trein vervoert dagelijks 15 tot 20.000 mensen en boemelt in drie uurtjes door Yangon en haar buitenwijken. Een bordje in de trein vraagt overbodig aan de lokale reizigers of ze vriendelijk willen zijn voor de toeristen. Vriendelijker dan hier zag ik ze nog niet eerder. Onderweg proberen lokale ondernemers me snoep en broodjes te verkopen. Kinderen spelen op schoten van ouders, ik zit vastgeplakt tussen twee Birmese medepassagiers en mijn gezicht vangt af en toe dankbaar een koele bries door de open ramen. Mannen en vrouwen met zakken groente onderweg naar de markt op het spoor hebben voorrang en zorgen ervoor dat de trein regelmatig even stil komt te staan. De lokale marktjes vinden plaats op het spoor en zodra er een trein aankomt doet iedereen met zijn goederen een stap opzij om vervolgens weer op de rails te gaan zitten. Wanneer ik ergens besluit uit te stappen zie ik een echt en rauw Yangon. De armoede in deze buitenwijken raakt me. Kijk je mee naar de eerste prachtige foto’s van dit bijzondere land?

Binnenkort #2: Bagan & Inle Lake.

IMG_6724

IMG_6789

IMG_6794

IMG_6787

IMG_6769

IMG_6716

IMG_6717

IMG_6722

IMG_6712

IMG_6710

2 thoughts on “Myanmar // Mijn kennismaking met Yangon

  1. Mooi verhaal over de ‘ruwe diamant van Azië’. Het lijkt me echt een leuke (wellicht ook betaalbare) bestemming om eens te bezoeken.

    Sommige foto’s zijn trouwens een beetje vervormd. Als ik ze open klik doen ze het overigens wel goed trouwens 🙂

    1. Hoi Vincent,

      thanks voor je reactie. Myanmar is zeker de moeite waard. Binnenkort volgt deel twee van het verhaal 🙂

      En dank je wel voor je tip van de foto’s, ik ga er naar kijken!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *